Word Lid!
Logo_Icim_Leiden
Navigatie

EIDBLOG: ‘De zoon die Eid-ul-Fitr maar met moeite doorkwam’

Deel met je vrienden! Facebook Twitter google

Islamitisch Centrum Imam Malik | 11 juni 2019

Nu we Eid-ul-Fitr inmiddels alweer een week achter ons hebben gelaten leek dit ons het beste moment om een verhaal te delen wat zeer zeker niet op zichzelf staat. Noem het een verhaal, noem het een boodschap, of misschien nog beter: noem het een eyeopener. Om enigszins te kunnen begrijpen waar het over gaat is een terugblik vereist. Lees de column ‘Zou mijn zoon opofferen voor slechts één uur met haar’ en jij weet wat de strekking zal zijn van deze tweede blog van het Islamitisch Centrum Imam Malik Leiden.

De afsluiting van de heilige vastenmaand Ramadan is een feestelijk gebeuren. Je hebt met z’n allen gedurende een hele maand de pijlen gericht op zelfreflectie, het versterken van je standvastigheid en het vergroten van het gemeenschapsgevoel. Met name dat laatste is één van de aspecten die je snel gaat missen. Buiten de Ramadan om doet iedereen zijn of haar ding, wordt er veel minder samen gegeten én verwateren in sommige gevallen zelfs familierelaties. De aanleiding voor dit onderwerp heeft alles te maken met een appje wat ik tijdens deze dag kreeg. Van de man die mij en nog een tiental andere jongeren afgelopen december, in Medina nota bene, één van de meest indringende wake up-calls ooit gaf. Iemand die met zijn vader op Oumrah ging, maar aanvankelijk op de planning had dat ook zijn moeder hen zou vergezellen. Die moeder, die verloor hij de zomer ervoor. Zo groot als dat gemis tot op de dag vandaag nog steeds voor hem is, zo pijnlijk was het voor de groep toen we niet heel veel later na terugkomst in Nederland hoorden dat ook zijn vader was heengegaan.


‘’Om eerlijk te zijn, was het een hele zware dag voor mij tot nu toe’’
Eid-ul-Fitr kan twee kanten hebben. ‘Kan’ omdat sommigen van ons de ene Eid gaan vergelijken met de ander. Wat had je toen wel en nu niet meer? En bij sommigen zaken sta je niet eens stil bij de waarde die ze hebben, in ieder geval niet even bewust altijd. Je vader en je moeder nog naast je hebben, iets waar menigeen alles voor over zou hebben om daar een gewaarwording van te maken. Het is misschien vragen naar de bekende weg, maar maken jullie weleens de voorstelling voor jezelf van hoe het leven eruit zou zien zonder deze twee personen? Ikzelf zou niet weten hoe ik dan nog geluk uit dat leven zonder hen zou moeten halen. Zo ook deze broeder die heel veel indruk op mij maakte. Toen we in de hotellobby in Medina zijn verhaal ter ore gekregen knapte er iets bij me.

Emoties kregen de overhand. Ik dacht meteen aan dat filmpje wat een tijd geleden viraal ging op social media. De broeder die tijdens de Janazah van zijn moeder naast haar kist stond en de aanwezige moskeebezoekers toesprak. Zo nuchter als hij dat toen deed, zo deed Zakaria (pseudoniem, wenst anoniem te blijven) dat destijds ook in de stad waar onze geliefde Profeet Mohammed صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ begraven ligt. Hij vertelde ons dat hoe goed je ook voor je ouders bent geweest, spijt uiteindelijk toch de overhand zal hebben. Die gedachte begrijp ik wel, want datgene wat zij voor jou hebben gedaan en over hadden, dat is op geen enkele manier terug te betalen. Nog meer aanleiding dus om het beste uit jouw relatie met hen te halen, al zal dat nooit genoeg zijn om het toekomstige gemis op te vangen. Het gemis wat het meeste tot uiting komt op de beste dagen die ons geloof kent, waaronder dus ook Eid-ul-Fitr. Het was de eerste van Zakaria zonder zijn beide ouders. Vanzelfsprekend stuur je eenieder felicitaties voor het bereiken van deze bijzondere dag, zo ook hem. Ik wenste hem een mooie dag toe, samen met zijn gezin. Wat ik als antwoord terugkreeg ging door merg en been: ‘’Gezellig zit er niet in broertje. Om eerlijk te zijn was het een hele zware dag voor mij tot nu toe.’’


Dingen waar hij met zijn ervaring en verstand écht niet bij kan
De wereld op zijn kop, zo onderkent hijzelf ook. In een veertien minuten durende voice-memo stuurde hij mij wat dingen door die ik hier zeker in op moest nemen. Een daarvan is het instaan voor je ouders als ze zelf, om welke reden dan ook, niet meer kunnen. Hoe triest is het om te zien dat kinderen nu onder het mom van het hebben van een eigen gezin, onder bepaalde verantwoordelijkheden van hun ouders proberen uit te komen? Die ene broer of zus die alles doet, waar de rest totaal nooit geeft. Iets simpels als meegaan naar de huisarts of specialist, een middagje vrij nemen om ze naar de luchthaven te brengen of de boodschappen voor hen doen als ze dat zelf niet meer kunnen belopen. In theorie allemaal kleine handelingen, in de praktijk loodzwaar voor degenen die hun ouders onvoldoende op waarde schatten. Geef je moeder die onverwachte knuffel, neem haar een keer mee op date naar een luxe restaurant. Stop je vader wat geld toe, al zou hij dat niet nodig hebben. Zet ze in het zonnetje. Die mensen die slapeloze nachten overhielden aan jouw jeugdjaren, die jou wellicht maar moeilijk in het gareel konden houden. Denk aan die ene glimp waar je alles voor over zou hebben als ze er niet meer zijn. Ik praat niet uit ervaring, maar ik kan me er nu wel véél meer bij voorstellen. Een leven zonder ouders, daar valt niet aan te wennen. Het gemis zal altijd blijven en daarom moet je je daar nu al op voorbereiden. Het enige waardoor je er enigszins mee kan dealen, is overtuigd zijn van het feit dat je er in ieder geval wel alles aan hebt gedaan. En zelfs dan, zelfs dan zijn verwijten onvermijdelijk.

Denk daarom nu al aan die mogelijke niet in te vullen ‘leegte’ tijdens de Ramadan of de daaropvolgende Eids. Denk aan dat belletje van je vader of moeder die je nooit meer krijgt. Denk aan die warmte thuis die onlosmakelijk verbonden is met hun aanwezigheid. Denk aan die moeder die haar eigen ambities na niet al te lange tijd aan de kant schoof om van haar gezin haar levensdoel te maken. Denk aan die man die al op jonge leeftijd naar het Westen trok, nauwelijks opleiding genoot in het vaderland om zekerheden in te bouwen voor zijn toekomstige gezin. De enige twee personen in deze Dunya die jou nooit links lieten liggen, al was daar soms misschien wel genoeg aanleiding toe. Zorg ervoor dat wanneer het zover is, dat onvermijdelijke moment, je jezelf nog enigszins in de spiegel kan aankijken.

Moge Allah سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى ons en hen vergeven. Een belangrijke Aya uit Sourah Al-Isra (17:24) die boekdelen spreekt: ؤَ اخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا. Vertaling: En wees uit barmhartigheid voor hen nederig en ontvankelijk en zeg: “Mijn Heer, erbarm U over hen, zoals zij mij grootbrachten toen ik klein was.”

Contact ons

Wil je ons een vraag stellen of iets melden? Stuur ons gerust een email via het contactformulier. Bel je liever? Bel dan naar 071-5210022